(چگونه الماس،سنگ روشنایی شده)

در دل تاریک ترین و ژرف ترین لایه های زمین،جایی که گرمای سوزان و فشار کوه سار،هر سنگی را به خاکستری بی مایه بدل میکند،شگفتی ای رخ میدهد که هیچ یک از چشم های آدمی تا دیر زمانی آن را ندید.آنجا، در میان خموشی مطلق و سیاهی محض،اتم های کربن،یکی پس از دیگری در کنار یکدیگر می نشینند و زنجیره ای بس استوار می سازند.نه از سر تصادف،که از سر فرمانی نانوشته در بن هستی.هر اتم،با دقتی بی نظیر،جای خود را می یابد و چهار همسایه را در آغوش می گیرد تا شبکه ای چهار وجهی پدید آید که هیچ نیرویی در سطح زمین نمی تواند آن را بگسلد.این نخستین راز الماس است:استواری در بستر نیستی.

اما الماس،تنها استوار نیست،او روشنایی را نیز در جان خود جای داده است.هنگامی که پرتوی نور از میان این شبکه ی بلوری می گذرد،نه تنها راه گم نمی کند،بلکه هر رنگی را با شکوهی دو چندان باز می تاباند.گویی الماس،نوری را که از دیگر سوها میگیرد،با افزودن جمال خود،به جهانی دیگر هدیه می کند،به همین روی است که در فرهنگ کهن این سرزمین،الماس را نماد بینش و روشن بینی می دانستند.باوری که میگفت هر که الماس بر تن دارد،فریب تاریکی را نخواهد خورد و در هرگردنه، راه راست را باز می شناسد.

از دیگر سو،الماس را سخت ترین ماده ی یافت شده در جهان می دانند،آنچنان که هیچ چیز،جز خود الماس،یارای خراشیدنش را ندارد.این ویژگی به او جایگاهی خاص در میان گوهرها بخشیده است.الماس،نه با زمان فرسوده می شود و نه با آب و آتش دگرگون،او چونان نماد پایندگی،همیشه همانطور خواهد ماندکه آفریده شده.شاید به همین دلیل است که آدمی در بزرگداشت پیمان های جاودان،الماس را برمی گزیند،تا یاد آور راز ماندگاری باشد.

و اما راز دیرینه تر:آیا میدانستید که هر الماس،پیش از آنکه به دست شما برسد،سفری بس دراز داشته است؟ از ژرفای بیش از 150کیلومتری زمین،تا دهانه ی آتشفشان ها،تا دستان تراشکارانی که با دیدگان تیزبین،هزاران برش بر روی او می زنند تا فروغش را دو چندان کنند.هر برش،نه یک زخم،که یک درخشش تازه است.و هر الماس،پس از این همه رنج راه،گوهری بی همتا می شود که داستان خود را با هر بیننده ای در میان میگذارد.

در “میشل ادینگتون” ما همین داستان ها را می جوییم.نه تنها داستان سنگ ها،بلکه داستان آدم هایی که چون الماس،در فشار روزگار درخشیدند.کسانی که از دل خموشی،سخن آفریده اند و ازتاریکی،روشنایی،اینجا،هر نوشته،الماسی است که از دل کوه تجربه بیرون کشیده شده و در تراشگاه اندیشه،صیقل یافته.اگر تو نیز چنین گوهری داری،یا داستانی برای گفتن،میدانیم که در این جایگاه،برایت جایی خواهد بود.